Πολλές φορές συλλαμβάνεται κάποιος με μικροποσότητα ναρκωτικών και ιδίως κάνναβης, την οποία προμηθεύτηκε για αποκλειστική του χρήση. Καταρχάς, η πράξη αυτή τιμωρείται από την ελληνική έννομη τάξη. Υπάρχει μια περίπτωση να κριθεί ατιμώρητος αν η πράξη είναι εντελώς περιστασιακή και συμπωματική.
Συγκεκριμένα, το άρθρο 29 παρ. 1 και 2 του ν. 4139/2013 ορίζει ότι: «1. όποιος για δική του αποκλειστικά χρήση, με οποιονδήποτε τρόπο προμηθεύεται ή κατέχει ναρκωτικά, σε ποσότητες που δικαιολογούνται μόνο για την ατομική του χρήση ή κάνει χρήση αυτών ή καλλιεργεί φυτά κάνναβης σε αριθμό ή έκταση που δικαιολογούνται μόνο για την ατομική του χρήση, τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι πέντε (5) μηνών. Η διαπίστωση του σκοπού εξυπηρέτησης της δικής του αποκλειστικά χρήσης γίνεται με συνεκτίμηση του είδους, της καθαρότητας και της ποσότητας του συγκεκριμένου ναρκωτικού, σε συνδυασμό με τη συχνότητα χρήσης, το χρόνο χρήσης, την ημερήσια δόση και τις ιδιαίτερες ανάγκες χρήσης του συγκεκριμένου χρήστη. 2. ο δράστης της πράξης της προηγούμενης παραγράφου μπορεί να κριθεί ατιμώρητος, εάν το δικαστήριο εκτιμώντας τις περιστάσεις τέλεσης της πράξης και την προσωπικότητα του δράστη, κρίνει ότι η αξιόποινη πράξη ήταν εντελώς περιστασιακή και δεν είναι πιθανόν να επαναληφθεί.».
Με την παράγραφο 2 του άρθρου 29 του Ν. 4139/2013, προβλέπεται ότι ο δράστης της πράξης της κατοχής ναρκωτικών, σε ποσότητες που δικαιολογούνται μόνο για την ατομική του χρήση μπορεί να κριθεί ατιμώρητος, εάν το δικαστήριο εκτιμώντας τις περιστάσεις τέλεσης της πράξης και την προσωπικότητα του δράστη, κρίνει ότι η αξιόποινη πράξη ήταν εντελώς περιστασιακή και δεν είναι πιθανόν να επαναληφθεί.
Νομολογιακά έχει κριθεί ότι στοιχεία που μπορούν να οδηγήσουν στην κρίση της περιστασιακής κατοχής προς ιδία χρήση είναι η ηλικία, τα σοβαρά οικογενειακά προβλήματα, η περιέργεια, η επιπολαιότητα, το γεγονός ότι ο δράστης δεν είχε απασχολήσει τις διωκτικές και τις δικαστικές αρχές (καθαρό ποινικό μητρώο) και η ποσότητα των κατεχόμενων ναρκωτικών, τα στοιχεία αυτά δεν είναι απαραίτητο να συντρέχουν σωρευτικά. Σύμφωνα με την ΑΠ 1633/2009 ως «συμπτωματική» κατοχή ναρκωτικής ουσίας για αποκλειστική χρήση θεωρείται η περιστασιακή χρήση, η οποία δικαιολογείται με βάση της ειδικές συνθήκες και την προσωπικότητα του δράστη, η οποία διαμορφώνεται από την ηλικία, τις διανοητικές λειτουργίες και τις δυνατότητες κρίσεως των επί μέρους περιστάσεων, συνιστά δε η παραδοχή αυτή ειδικό λόγο δικαστικής άφεσης της ποινής.
Επιπλέον, έχει αναγνωρισθεί από την εθνική μας έννομη τάξη και τη θεωρία ότι: «Η χρήση είναι συμπωτατική όταν οφείλεται σε ένα συγκεκριμένο και λειτουργικά και χρονολογικά περιγεγραμμένο σημαντικό αίτιο-παράγοντα που την προκάλεσε. Ακόμη και εάν η χρήση δεν ήταν σιτγμαία αλλά διήρκησε για χρονικό διάστημα εφόσον μπορεί να εντοπιστεί, διακριθεί και περιγραφεί ένα αυτοτελές και αυτοδύναμο συγκεκριμένο συμβάν χρονολογικά προσδιορισμένο που υφίστατο και υπήρχε και συνεπήγαγε στη χρήση δεδομένου ότι η χρήση προκλήθηκε από συμπτωματικό παράγοντα είναι συμπτωματική. όπως η χρήση για την κατάθλιψη που προκάλεσε μια ασθένεια ή θάνατος οικογενειακού προσώπου» ( “Ναρκωτικά” Φίλιππος Ν. Ανδρέου 2002).
Επομένως, είναι σημαντικό τι θα ισχυριστεί κάποιος αν συλληφθεί κάποιος με μικρή ποσότητα ναρκωτικών ουσιών, εφόσον υπό κάποιες προϋποθέσεις μπορεί να κριθεί ατιμώρητος.
Αφήστε μια απάντηση